Resume Game

Bu gün birkaç kere blog yazmayı denedim,
Birtanesinde sonuna kadar bile gelmiş olabilirim...

Biri 
"Cennet Cennet dedikleri birkaç köşk birkaç huri,
Dileyene ver onları; Bana Seni gerek Seni..."
ile başlıyor...

Diğeri ise;

"Playstation oyunlarındaki "Try Again"  "Resume Game" "Quit" seçenekleriyle bize birşey mi anlatmak istiyorlar?"

Sonra vaz geçtim ikisinden de...

"İyi ki vazgeçmişsin bu ne böyle yahu?" dediğini duyar gibiyim...
eskiden olsa böyle demeyin  diye çabalardım ama artık pek umursamıyorum bu durumu...
Hayatta herşeyi önce kendin için yapmak güzeldir...
ben de yeni anladım...
Her şeyi başkaları için yapmamızı fedakarlık sanmak da şahane bir egodur...
Çünkü;  "başkaları bizi sevsin,birileri mutlu olsun ki biz de mutlu olalım,benden önce o gelir..."
kelimelerin ve düşünecelerin ardına gizli duygular...
altlarında hep daha çok sevilme isteği,saygı görme isteği,karşılık bekleme durumları...
peki neyin eksikliği???
kendimize duyamadığımız saygı ve sevginin...
böylece kimsenin bizi sevmesini istememize gerek kalmaz...
kimsenin bize saygı duymasını istememize de...

Akşam olup Evimize gittiğimizde...Zaten saygı ve sevgiyle kucak kucağayız...
sadece bunu her an kendimizde hissedemediğimiz için başkalarında arıyoruz...
kendimize açken başkasıyla nasıl doyarız ki?
mümkün mü bu?

Bu arada bu gerçekten bir sorudur cevabı olan varsa hayli merak ediyorum...