Ev2

Evi hissetmeyi hakedecek kadar iyi ve sevgi dolu olabiliyor muyuz?
miniminnacık hataların bizi nelerden uzaklaştırabileceğini düşündükçe hata yapmak zor geliyor insana...
hata dediğim öyle "yok artık" denecek şeyler de değil...
insan olmayla özdeşleşmiş sinir,ego ve stresin dışavurumu...
olmaması gereken ama yıllarca olmuş şeylerle mücadele etmek zor gelebiliyor 
çünkü kendinizi af dilerken bulmak istemiyorsunuz...
af dilemek zor geldiğinden değil...affedilmeme ihtimalinizden korkmaktan 
ışığı hissetmek o kadar güzel ki bildiğiniz hiç bir sevgiye benzemiyor...
sevmek için hep bir kavram karmaşası yaratırken sadece hissettiğim minicik birşeyi bu kadar özlemek...
bunu yüreğimde hissettiğim andan beri hata yapmamak için çabalıyorum...
yaptığım herhangi bir şeyin bir canlıya zarar verebileceği düşüncesi bile beni deli ediyor...
zaman zaman sinirlenip varlığa saygı duymazken buluyorum kendimi...
elma şekerini kaybetmiş çocuk gibi oluyorum o zaman...
ne bir taştan farkım var,ne denizden,ne topraktan...
hiç kimseden iyi ya da hiçkimseden başarılı değilim,
kimse benden kötü ya da kimse benden çirkin de değil...
seçimleri yapan yüreğimiz olsaydı hepimiz sevgi dolu olurduk...
seçimleri yapan ve tepkileri veren beynim oldukça sonunda kalbim çok acıyor...
gece evime gidebilmek istiyorum...
gündüz işimde başarılı olup gece eve gitmek istiyorum...
ve her şeyin sonunda özlediğim ve doyumsuzluğunu yaşadığım sevgiyle evimden asla ayrılmamak istiyorum...