Uzun zaman önce...
Tanrı Melekleri yarattı ardından cinleri ardından insanları...
Ve Tanrı "Onu tamamlayıp, içine de ruhumdan üflediğim zaman, derhal ona secdeye kapanın! dedi!!!
Hepinizin bildiği gibi sadece Şeytan buna karşı çıktı ve ateşten yaratılmış varlığıyla çamura secde etmeyeceğini söyledi...
Tanrı şeytanı ne yok etti ne de ebedi bir cezaya mahkum etti çünkü O Tanrı'nın en sevdiği melekti...
Ona İnsanları kışkırtması için bir seçenek verdi...Mahşer gününe kadar...
Peki biz???
Madem biz Tanrı'nın bir parçası ve O'nun ruhuyuz o zaman şeytanı sevmemiz kışkırtılmamız yasak olanı merak etmemiz normal değil mi?
Bu didişmeye ortak olurken aslında didişmeyi sevmemiz,iyiyle kötünün arasında gidip gelmemiz, hiç birimizin tamamen iyi ya da tamamen kötü olamaması aslında uzun zaman önce içimize üflenen ruhla mı ilgili?
Hiç düşündünüz mü neden hep kötüyü seviyoruz?
Her kötü insanın içinde bir iyilik her iyi insanın içinde bir kötülük aramaya çalışmamız ve aslında kusursuz "iyi" den bu kadar sıkılmamızın nedeni bu...Çünkü biz Kusursuz iyi'nin ruhunun bir parçası olsak da Tanrı'nın bile hoşuna giden bir karşı çıkışın tam ortasında ki oyunun birer parçasıyız...
Zaman zaman sıkıldım artık oynamıyorum desek de embriyomuzun ruha sahipolduğu dakika da kabullendik bu durumu... "Dünyada yaşayan her ruh işte bu cesur ruhlardandır."
Cesaretimiz ya da biz değiliz sınanan... Çocukluğunuzdan beri hiç yabancı olmayan birşey... İyi ile kötünün savaşı...Hatta tamamen çocukluğunuzdaki gibi...Şımarık,keyifli,saf,renkli ve gerekli...Kötü olmadan iyinin iyi olmadan kötünün anlaşılamaması ama içinde her ikisinden de olması...
İşte bu yüzden biz hep yaramazdık...Hep işkenceye varan kalp kırıklıklarında "ama..." dedik... "Aslında öyle değil" de rutin laflarımızdan biri değil mi? Ve bu bizim gerçekten sevdiğmiz nokta...
Biz insanların içindeki çözülemeyen iyilikleri sevdik,
anlam verilemeyen kötülükleri...
değiştirmek için uğraştık,anlatmaya çalıştık ama aslında bunu sevdik...
Değiştirebileceğimizi sanmayı... Çünkü bu bile iyi sandığımız bizim içimizdeki egoydu...
Ve tabi ki asla hiç bişey değişmedi...
Biz yine aynı biz kaldık
Bu çok fazla iyi...
Bu da çok fazla kötü...
Armudun sapı...
Üzümün çöpü...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder